Teraz przedstawię coś co przetestowałam osobiście i w całości, odpowiedzialnie POLECAM.
W kwietniu tego roku mój synek (4,5 letni Szymon) ciężko zachorował. Ciężko, bo chociaż okazało się po fakcie, że to "zwykła alergia", to przez 2 tyg dziecko nie mogło oddychać, kaszlało cały dzień i noc. Dla mnie jako mamy było to straszne doświadczenie. Dostał leki przeciwhistaminowe, które powstrzymują objawy jednak nie leczą "powodów".
W internecie trafiłam na ofertę testów biorezonansowych. Nie były to duże pieniądze, więc zapisałam siebie i dziecko. Wyniki pokazały alergie na pyłki traw i grzybów, których nazwy teraz nawet nie pamiętam (chodzi o grzyby mnożące się i przenoszące w powietrzu), na sierść psów i wełnę owczą. Tego samego dnia odczuliłam pyłki, tydzień później pozostałe alergeny i moje dziecko jest ZDROWE. Szymon rośnie, jest silny. To najlepsza rekomendacja.
W metodzie tej przepuszcza się przez ciało osoby badanej mikroprądy o częstotliwościach z zakresu kHz, które są charakterystyczne dla określonych minerałów, alergenów, toksyn, drobnoustrojów, tkanek, itp. Sygnały, którymi dysponuję są dostarczone przez producenta sprzętu - niemiecką firmę
MORA, której aparaty mają odpowiednie certyfikaty UE dotyczące bezpieczeństwa stosowania w medycynie.
Jeśli energia danej częstotliwości prądu jest przez ciało pochłaniana, obserwuje się zmniejszone natężenie prądu na wyjściu, czyli po przejściu przez ciało. Wykonując pomiar przy różnych wzmocnieniach sygnału można określić ilość energii, którą organizm jest wstanie pochłonąć. Wartość tego wzmocnienia mówi o stopniu zaburzenia danego parametru, ma jednak charakter względny, tzn. nie można (jak na razie) przeliczyć tego wzmocnienia na rzeczywistą ilość drobnoustroju, toksyny, czy stopień niedoboru minerału bądź witaminy.
W czasie jednego badania można przy dobrej wprawie wykonać ok. 100 pomiarów. Trwa to ok. 45-60min i tyle z reguły "wytrzymuje" pacjent i jego palec.
Przestawiona poniżej analiza to podsumowanie 480 wykonanych testów biorezonansowych.
Profil pacjentów był różny, większości byli to pacjenci albo ze zdiagnozowaną jakąś poważną chorobą przewlekłą (np. reumatyczną, nowotworową), albo pacjenci bez konkretnej diagnozy wg medycyny akademickiej, (np. z diagnozą objawową), a czujący się na tyle źle, że poszukiwali rozwiązania swoich problemów zdrowotnych.
Poniżej przedstawiam surowe statystyki częstości rezonowania najczęściej rezonujących parametrów na przekroju wszystkich 480 pacjentów.
Przypominam, że ze względu na brak dostatecznych badań dotyczących całości i swoistości poszczególnych testów, jak również brak dostatecznej wiedzy na temat jej biofizycznych podstaw, diagnostyka biorezonansowa nie jest uznawaną metodą diagnostyczną.
Parametry oznaczone gwiazdką są to sygnały uzyskane sztucznie poprzez łączenie kilku różnych sygnałów, filtrowanie lub jakieś inne cyfrowe metody przetwarzania sygnałów.
Analiza zawiera jedynie pierwszy wykonany u każdego pacjenta biorezonans. (U wielu wykonane były po różnym czasie badania kontrolne, które nie są ujęte w tym zestawieniu.)
Opis kolumn:
dod - ile razy dana substancja rezonowała
testowano - ile razy dana substancja była testowana w grupie 480 badań
% = dod / testowano * 100%
- czyli częstość rezonowania
%-zwgl-wsz = dod / 480
- czyli częstość rezonowania względem wszystkich badań
dod testowano % %-wzgl-wsz substancja
263 404 65,1 54,8 Mangan
257 394 65,2 53,5 Tendencje degeneracyjne*
250 376 66,5 52,1 Witamina E
242 410 59,0 50,4 Grzybica*
216 380 56,8 45,0 Glutation
208 406 51,2 43,3 Selen
202 401 50,4 42,1 Uklad obronny (grasica)
181 379 47,8 37,7 Cysteina
180 346 52,0 37,5 Gluten (pszenica)
178 376 47,3 37,1 Magnez
175 403 43,4 36,5 Cynk
152 395 38,5 31,7 Candida albicans
142 360 39,4 29,6 Kwas foliowy
139 349 39,8 29,0 Białko jaja kurzego
138 388 35,6 28,8 Mezenchyma
136 376 36,2 28,3 Kwasica*
135 298 45,3 28,1 Pszenica
131 334 39,2 27,3 Ołów
128 344 37,2 26,7 Mleko
128 388 33,0 26,7 Procesy gnilne*
125 342 36,5 26,0 Gluten (jęczmień)
124 390 31,8 25,8 Układ limfatyczny
116 359 32,3 24,2 Witamina B6
111 338 32,8 23,1 Żyto
111 374 29,7 23,1 Glutamina
108 384 28,1 22,5 Żelazo
106 163 65,0 22,1 Mózg
105 383 27,4 21,9 Układ retiklulo-siateczkowy
104 387 26,9 21,7 Złośliwe guzy
103 309 33,3 21,5 Formaldehyd
103 394 26,1 21,5 Choroby autoagresyjne*
94 371 25,3 19,6 Potas
90 330 27,3 18,8 Arsen
89 385 23,1 18,5 Procesy fermentacyjne*
88 311 28,3 18,3 Rozpuszczalniki-Mix
87 369 23,6 18,1 Wapń
86 344 25,0 17,9 Chrom
86 312 27,6 17,9 PAK (wielopierscieniowe weglowodory)
85 310 27,4 17,7 Dioksyna
83 332 25,0 17,3 Kadm
83 324 25,6 17,3 Cysty*
80 379 21,1 16,7 Niedobór energii*
80 308 26,0 16,7 Amalgamat
78 323 24,1 16,3 Zasadowica*
78 341 22,9 16,3 Łagodne guzy*
78 356 21,9 16,3 Witamina B12
77 308 25,0 16,0 Lindan
77 328 23,5 16,0 Beryl
76 306 24,8 15,8 Ksyladekor-Mix
75 308 24,4 15,6 PCB (polichlorowane bifenyle)
73 159 45,9 15,2 Pień mózgu
To oczywiście niepełna lista, tylko jej najbardziej istotny początek.
10 paź 2011
Astma a pasożyty jelitowe
Dzisiaj o bardzo ważnym i bardzo niedocenianym problemie jakim są
choroby pasożytnicze: owsiki, glisty, włosogłówki, tasiemce, lamblie
itp.
Bardzo duże doświadczenia w tym zakresie zdobyła przez lata praktyki
dr Irena Wartałowska, lekarz pediatra, alergolog pracująca w poradni
alergologicznej, która zauważyła że objawy astmy u dzieci prawie
zawsze USTĘPUJĄ po podaniu leków przeciwpasożytniczych.
Moje wstępne doświadczenia w tym temacie potwierdzają jej tezy.
Można oczywiście dyskutować nad trudno potwierdzalnymi statystykami na
temat powszechności bezobjawowego nosicielstwa pasożytów, jednak
sprawa na pewno jest powszechna a ilość objawów związanych z utajonymi
pasożytami dość długa.
Główne kierunki objawów to: astma, drogi moczowe (moczenie nocne,
przewlekłe infekcje itp.), probl. skórne, probl. stawowe i
reumatyczne, nawracające infekcje...
Poniżej pełny tekst dr Wartałowskiej...
Metabolity pasożytów
jako główny czynnik patogenny w powstawaniu astmy
( Blokują ciała odpornościowe, torując drogę wirusom i bakteriom,
dają stany spastyczne dróg oddechowych, powodują zwiększoną
przepuszczalność naczyń. Są mocnym alergenem, dającym ekspozycję do
wszelkich następnych uczuleń )
Przez 13 lat prowadziłam Poradnię Alergologiczną dla Dzieci z Woj.
Warszawskiego. W tym czasie przez Poradnię przeszło 1748 ciężko
chorych dzieci.
Przed objęciem tej placówki pracowałam w Rabce- zieci z woj.
warszawskiego uważano za najciężej chore z całej Polski. Przyjeżdżały
w stanie duszności, wyjeżdżały z niewielką lub zupełnie bez poprawy.
Po wprowadzeniu rutynowego odrobaczenia każdego dziecka chorego na
astmę, ustępowały objawy duszności niezależnie od tego, czy dziecko
chorowało od 2 czy od 10 lat. Astma ustępowała u dzieci, ich rodziców
i dziadków. Leczeniem obejmowałam cała rodzinę.
Nie było potrzeby wysyłania dzieci do uzdrowisk, jeżeli wyjeżdżały
to ze
względów społecznych : matka szła do szpitala a w domu nie było
opieki.
Po powrocie z sanatorium każde dziecko było ponownie odrobaczone.
Jak do tego doszłam
Już na początku mojej samodzielnej pracy zauważyłam, że - tam gdzie
znalazłam jaja pasożytów - po podaniu odpowiednich leków dziecko
przestawało chorować, ustępowały stany nawrotowej duszności.
Zaczęłam intensywnie szukać pasożytów, ilość badań koprologicznych
sięgała 20, 40 a nawet 60 razy. Na 1000 dzieci w ten sposób
przebadanych zaledwie u połowy znaleziono pokrycie laboratoryjne.
U wszystkich dzieci nie tylko zmniejszała się albo ustępowała
duszność, ale obserwowałam ustępowanie takich objawów jak : szerokie
źrenice, ślinotok, potliwość, ogryzanie paznokci, zgrzytanie zębami,
mowa przez sen, lęki nocne, krzyki, w nocy (obserwowałam trzy
przypadki) -moje spostrzeżenie : choroba lokomocyjna spowodowana jest
inwazją glisty ludzkiej. Były to objawy charakterystyczne dla
robaczycy. Jady robaków są wagotropowe.
Wszystkie dzieci chore na astmę mają objawy kliniczne zarobaczenia -
objawy podrażnienia układu błędnego. Wszystkim dzieciom chorym na
astmę zaczęłam podawać leki przeciw pasożytom w oparciu o ich
kliniczne objawy.
W miarę upływu czasu zauważyłam, że :
1. dzieci chore na astmę, po podaniu leków przeciwrobaczycowych nie
tylko przestają chorować na nawrotowe nieżyty dróg oddechowych, ale są
odporne na choroby zakaźne. W czasie epidemii w szkole nie chorują na
świnkę, odrę, ospę wietrzną, razem z całą rodziną po kuracji przeciw
owsikom i lambliom, nie chorują na grypę. Chciałoby się odważnie
powiedzieć : pasożyty torują drogę wirusom.
2. robaki obłe, będąc jadami wagotropowymi, dają stany spastyczne
oskrzeli. Po podaniu leków przeciw owsikom, gliście i włosogłówce mija
kaszel o charakterze spastycznym.
O słuszności wyżej podanych spostrzeżeń mówią doświadczenia
wykonywane na zwierzętach : drażnienie za pomocą elektrody gałązki
zstępującej nerwu błędnego daje stan spastyczny oskrzeli, po odjęciu
elektrody mija duszność bez żadnych następstw. Natomiast blokada tejże
gałązki nerwu błędnego, której dokonywał w swoim czasie św.p. prof.
Radliński, powoduje ustępowanie ciężkich ataków astmy (obserwowałam
dwa takie przypadki), ale pozostają objawy zatrucia organizmu:
szarość powłok, sinica warg, potliwość, mocna akcja serca, falowanie
naczyń szyjnych, męczliwość.
Po lekach przeciw pasożytom mijają nie tylko ataki duszności, ale
ustępują objawy ciężkiego zatrucia wyżej wymienione, spowodowane
jadami pasożytów. Mija powiększona wątroba, często występująca na 3 -
4 cm spod łuku żebrowego, chowa się pod łuk żebrowy powiększona
śledziona - 3 razy obserwowałam u niemowląt.
Dr Kowalski (Wiad. Parazytologiczne) stwierdzał degenerację komórek
wątroby przy istniejącej infestacji glistą w przewodzie pokarmowym u
trzody chlewnej. Antygenowo jady glisty zwierzęcej są podobne do
glisty ludzkiej.Zarzuty w stosunku do mnie, że stosuję szkodliwe leki
przeciw pasożytom bez ich potwierdzenia w kale są niesłuszne.
Gdyby nawet leki były toksyczne (tego nie zauważyłam), działają one
krótko, a metabolity pasożytów całymi latami zatruwają organizm.
Obserwowałam kilka razy tzw. 'pogorszenie', po pierwszej kuracji
przeciw owsikom i gliście, w sensie przyspieszenia spodziewanego
terminu ataku duszności, a jeden raz obserwowałam po raz pierwszy
wyzwolenie się ataku astmy tam, gdzie dotąd nie występowała duszność.
Było to u dziecka z ciężką postacią dermatitis atopica. Tłumaczę to
zjawisko jako objaw Łukasiewicza - Hertzheimera na skutek uwalniania
się większej ilości toksyn przy usuwaniu pasożytów. Dobrze o tym
wiedzieć, uprzedzić matkę, dać leki przeciwalergiczne i po ustąpieniu
objawów chorobowych od początku rozpocząć kurację. W wyżej
wymienionym przypadku ponowne zastosowanie rutynowych leków dało
ustąpienie ciężkich zmian na skórze i nie powtórzyły się napady
duszności.
Po odrobaczeniu normalizują się wyniki laboratoryjne: Odczyn
Biemackiego, A, S, O. Mijają wzmożone odczyny po ugryzieniu przez
owady. Mijają wzmożone dczyny po szczepionkach bakteryjnych.
Wybitnie poprawia się pamięć: dzieci z trójkowych uczniów stają się
piątkowymi, dzieci kwalifikujące się do szkoły specjalnej zostają
dobrymi
uczniami.Mijają bóle głowy - nie zawiodłam żadnej matki.
Mija nadciśnienie po usunięciu robaków obłych, mija niedociśnienie po
kuracji przeciw lambliom.
Za etiologią pasożytniczą chorób układu oddechowego przemawia również
doświadczenie dr Sprehna z Lipska. Obserwował on nowonarodzone liski,
oddzielał je od matek, stwarzał im jałowe warunki i co pewien czas
powodował u nich inwazję pasożytami, coraz to innym gatunkiem robaka.
Po inwazji jednym gatunkiem robaka, liski nie zdradzały żadnych
objawów chorobowych : wesołe, ruchliwe, łaknienie bardzo dobre.
Po inwazji drugim gatunkiem robaka, traciły łaknienie, były mniej
ruchliwe.
Po inwazji trzecim gatunkiem pasożyta stawały się osowiałe,
zaczynały
chorować.
Na co?
Na zapalenie oskrzeli, na zapalenie płuc. Załamywała się odporność
obserwowanych lisków z jakimś powinowactwem.
Podsumowując :
głośny kaszel spastyczny mija po lekach przeciw robakom obłym,
zwłaszcza po owsikach i gliście; cicha duszność ustępuje po
zastosowaniu leków przeciw lambliom.
Wydaje się, że cicha duszność związana jest ze zwiększoną
przepuszczalnością naczyń układu oddechowego.
Lamblie, do pewnego czasu nieszkodliwe, albo mało zauważalne w swym
patogennym działaniu, w pewnym momencie - może pod wpływem wtargnięcia
nowych pasożytów, może pod wpływem zaistnienia infekcji bakteryjnej
zewnątrz- lub wewnątrzpochodnej (namnożenie się bakterii w zatokach,
migdałkach, w zębach pod wpływem zmniejszonej odporności organizmu)
-mogą nabrać właściwości antygenowych.
Fenomen łączenia się antygenu z przeciwciałem, w tym wypadku może
nastąpić w ścianie naczyń układu oddechowego, uszkodzonego
kilkakrotnymi infekcjami, przy spółistniejących wadach wrodzonych,
wreszcie przy obciążeniu dziedzicznym atopii. Układ oddechowy może
stać się narządem wstrząsowym jako locus minoris resistentiae.
Za etiologią pasożytniczą zwiększonej przepuszczalności naczyń
przemawia ustępowanie nawrotowych obrzęków Quirecke'go, nawrotowych
ostrych zapaleń krtani po lekach przeciw lambliom. Trzy razy
obserwowałam ustąpienie płynu przesiękowego z jamy brzusznej po
podaniu metronidazolu (po trzech dniach).
Dobre lub złe wyniki leczenia astmy również potwierdzają pasożytniczą
etiologię cierpienia.
Nie ma poprawy, gdy dziecko oddawane jest do żłobka lub przedszkola,
gdzie narażone jest na inwazję owsików.
Obecność owsików i lamblii jest zawsze związana z człowiekiem od
jego
pierwszych miesięcy życia.
Dr Batko w 80 % przypadkach stwierdził jaja owsików w kurzu domowym.
W woj.
Poradni Alergologicznej stwierdziłam, że kichanie jest patogennym
objawem
owsicy.
Któż z nas nie kicha ?
Drugim pasożytem, który stale towarzyszy człowiekowi, są
lamblie. Stacja SAN-EPID na Pradze II w Warszawie u niemowląt w
żłobkach, na swoim terenie, znalazła lamblie w 80 % przypadków.
Wprowadzenie trzeciego, a nawet czwartego gatunku pasożyta (larwa
glisty, jaja włosogłówki) z jarzynami podanymi w surówkach, co zdarza
się najczęściej w żłobkach i przedszkolach stwarza warunki do
powstawania zapaleń dróg oddechowych.
Cykliczność nieżytów dróg oddechowych, potem cykliczności napadów
duszności można tłumaczyć cyklicznością jajeczkowania i cystowania
pasożytów.
----------------------------------------------------!!!!
Lamblie cystują co 26 dni,
co 28 dni jajeczkują owsiki,
glista jajeczkuje co 2,5 miesiąca
( jaki jest cykl jajeczkowania włosogłówki nie znalazłam w
literaturze).
-------------------------------------------------------!!!!
Niewytłumaczalne dotąd przyczyny samoistnego ustępowania astmy i
niezrozumiałe powtórne jej nawroty można tłumaczyć wiekiem przeżycia
robaków (glista żyje 2 lata, włosogłówka 5 lat) o powtórną ich
inwazją.
Nie ma również poprawy, gdy chory na astmę jada w punktach
zbiorowego żywienia, gdzie zagraża mu inwazja larwą glisty ludzkiej
lub jajami włosogłówki z powodu źle umytych jarzyn i owoców (
najbardziej groźna jest truskawka i zielone pędy marchewki).
Nie ma poprawy tam gdzie ojciec lub któreś z dorastającego
rodzeństwa nie przyjmuje leków przeciw owsikom i lambliom, lub tam
gdzie nie przestrzega się rygorystycznie zalecanej przez lekarza
higieny osobistej.
Nie ma ustąpienia objawów duszności u dzieci pracowników służby
zdrowia: lekarzy, pielęgniarek, ponieważ mają oni stały kontakt z
zakażona bielizna pacjenta. Jedna samiczka owsika wychodząc z kiszki
stolcowej rozpada się i uwalnia 20 tys. jaj.
Podam schemat leczenia wypracowany w Wojewódzkiej Poradni
Alergologicznej.
W czasie duszności szczególnie przedłużającej się i nie ustępującej
pod wpływem leków przeciwalergicznych podawano antybiotyk o szerokim
wachlarzu działania przez 10 dni, potem sulfonamidy przez 7 dni. Po
ustąpieniu gorączki i stanu duszności zalecano polivaceinę słabą
podskórnie metodą odczulającą, a w 3-4 dni
po odstawieniu sulfonamidów podawano leki przeciw pasożytom w
ustalonej kolejności, przeciw owsikom i gliście, potem leki przeciw
włosogłówce i wreście metronidazol na zmianę z chlorchinaldiną lub
furazolidem.
Dokładną metodę podam oddzielnie, ale tutaj chcę mocno zaakcentować:
------------!!!
Nie wolno na początku kuracji podawać leków przeciw lambliom, gdyby
nawet w kale pacjenta znaleziono cysty lamblii, a nie wykryto larw
glisty czy włosogłówki.
------------!!!
Zachodzi zła tolerancja na leki przeciw pierwotniakom, lub nawet
ujawnia się ciężka choroba ( w 16 % - pisze o tym dr Batko, a w tym
samym procencie zauważono to zjawisko w Wojewódzkiej Poradni
Alergologicznej).
Obserwuje się niechęć do leków, aż do występowania wymiotów, pojawiają
się wykwity skórne, notowano ropne anginy.
W czasie ciężkich duszności u ludzi dorosłych – działo się to w
rodzinie pacjenta – jeśli duszność nie ustępowała po antybiotyku
i środkach przeciwalergicznych, zalecano głęboki wlewki przez 5 minut
z jednego litra wywaru z czosnku ( 6 ząbków czosnku zmiażdżonych i
gotowanych przez 5 minut w 1 litrze wody codziennie wieczorem przez 40
dni).Znalazłam w literaturze, ze głębokie wlewy z czosnku stosowane
przez 40 dni usuwają nie tylko owsiki, ale i włosogłówkę, która żyje w
jelicie grubym.
Sama obserwowałam ustąpienie duszności już po 15-17 wlewach tam gdzie
sterydy nie pomagały, odstawiono je, bo po lewatywach nie były
potrzebne.
Dopiero w czasie ciszy nie obawiałam się podać kuracji przeciw
pasożytom.
Chciałabym przedstawić ciekawy i pouczający przypadek.
Zgłosił się do poradni z matką 17 letni pacjent w stanie bardzo
ciężkiej
duszności, cały pokryty strupem łuszczycowym, od czubka prawie bez
włosów głowy do palców u nóg. Lśniły oczy i bez strupów była czerwień
warg.
Tragiczny obraz człowieka !
Chorował od pierwszych lat życia. Miałam już doświadczenie w
leczeniu ciężkich przypadków: antybiotyk, leki przeciw owsikom i
gliście, w czasie drugiej kuracji leki przeciw włosogłówce. Po drugiej
kuracji, a w trakcie trzeciej stan bardzo dobry, nie było śladu
duszności, skóra oczyściła się, przepisałam leki przeciw lambliom.
Na czwartą wizytę pacjent nie zgłosił się. Po trzykrotnym wezwaniu
listownym przyjechała matka. Pacjent wśród najlepszego zdrowia dostał
wstrząsu anafilaktycznego, prawdopodobnie przez ponowną inwazje
pasożytów: w ciągu 3 dni leżał w szpitalu na reanimacji i nie chciał
nawet słyszeć o dalszych próbach leczenia. Przekonałam jednak matkę,
zapisałam zaocznie od początku wszystkie leki, dodając szczepionkę
bakteryjną wieloważną do podskórnego stosowania metodą odczulającą.
Po kilku latach w czasie, kiedy już byłam na emeryturze przyjechał
do mnie do domu ze śliczną żoną i pięknym zdrowym dzieciątkiem na
ręku. Przyjechał podziękować za 'piękne życie' Trafił do dobrej,
kochającej się rodziny.
Jaki błąd popełniłam przed kilku laty ?
W czasie pierwszej wizyty nie mogłam podać szczepionki bakteryjnej
podskórnie, bo nie było zdrowego miejsca na skórze, a po drugiej
kuracji w czasie trzeciej wizyty, przeoczyłam, zapomniałam.
Przy tak wielkim stanie uczuleniowym, w jakim znajdował się pacjent,
nie można było pozostawić go bezbronnego na ponowne, a nieuniknione
wtargniecie pasożytów do organizmu. Gdybym w czasie trzeciej wizyty
podała szczepionkę bakteryjną wieloważną od rozcieńczenia 1:1000
uzyskałabym nie tylko odczulenie na białko bakteryjne, ale
pobudziłabym organizm do wytwarzania ciał blokujących wszystkie jady
wnikające z zewnątrz organizmu i które zapobiegłyby wstrząsowi
anafilaktycznemu.
Nawet kuracje podane zaocznie dały pełne ustąpienie objawów
chorobowych bez nawrotów.
Chciałabym jeszcze opisać jeden przypadek, gdzie leki przeciw
pasożytom nie tylko dały pełne zdrowie, ale uratowały pacjenta od
pewnej śmierci. Jedyny przypadek w mojej praktyce uratowania życia
przez zastosowanie leków przeciw pasożytom.
Zgłosiła się matka, która w swoim czasie była moją pacjentka, z
prośbą, abym odwiedziła jej 8 letniego synka.
Od urodzenia chorował, a ostatnio okresy choroby nabrały bardzo
ciężkiego przebiegu: cykliczne coraz bardziej wysokie temperatury,
którym towarzyszyły obrzęki obu ślinianek. Lekarz laryngolog
zastosował wszelki możliwe sposoby leczenia, ale nie mógł przerwać
cyklu powtarzającej się choroby.
Z wielkim niepokojem przyjęłam wezwanie: zastałam chłopca po świeżym
rzucie choroby, po podaniu antybiotyku.
Z objawów chorobowych: rozszerzone źrenice, dłonie wilgotne, wyraźne
falowanie naczyń szyjnych, migdałki duże, rozpulchnione, próchnica
ząbków, rąbek czerwony dziąsła w miejscu styku ze zdrowym zębem. Akcja
serca mocna, tony czyste, wątroba wystawała na 2 cm spod łuku
żebrowego. W karcie choroby (lekarz domowy
dal do wglądu) były zaznaczone cykliczne podskoki temperatury od
stanów podgorączkowych do ostatnio dochodzących do 40 stopni, którym
towarzyszyły obrzęki ślinianek. Rzutów naliczyłam 17, a powtarzały się
regularnie, co 20 dni. Po za cyklicznością choroby w wywiadzie:
zgrzytanie zębami, krzyki nocne.
Istniało na pewno zarobaczenie z objawami toksemii.
W tym czasie rodzice zdobyli lek verni-cyn, proteolityczny
preparat, wyciąg z dyni indyjskiej, w trzy dni usuwający wszystkie
obłe robaki. Preparat ten podałam, a po nim poleciłam leki przeciw
lambliom – nie powtórzyły się więcej incydenty gorączkowe
– chłopiec
był uratowany!
Miał jeszcze dwa razy powtarzające się cykle chorobowe, co kilka
lat, ale
powtórzone leki przeciw pasożytom, (chociaż nie to samo) wyprowadziły
z choroby. Jest zdrowy, prowadzi normalny tryb życia.
U omawiającego pacjenta stwierdziłam rzadko opisywany i niedoceniony
objaw czerwonego rąbka na śluzówce dziąsła w miejscu styku z zębami.
Występuje on w ciężkim toksycznym stanie zarobaczenia, mija po
przeprowadzeniu kuracji przeciw pasożytom.
Konsultowałam się z lekarzem leczącym, laryngologiem, w sprawie
wyżej opisanego pacjenta, znał z literatury podobne przypadki, gdzie
zdjęcie kontrastowe przewodów ślinowych wykazywało rozszerzenie tych
przewodów, a ślinianka wyglądała jak drzewo na jesień, na którym
pozostało zaledwie kilka liści.
Podsumowanie
Praktyka czasami wyprzedza naukę. Sprawa pasożytów, ich szerokiego
patogennego znaczenia musi znaleźć zainteresowanie nie tylko wśród
lekarzy internistów, ale także immunologów.
We wszystkich nawrotowych chorobach przebiegających z klinicznymi
objawami zarobaczenia, do których należy miedzy innymi i astma,
powinno się brać pod uwagę współistniejącą inwazję pasożytami i usuwać
je w oparciu o objawy kliniczne, nie tracić czasu na badania
koprologiczne.
Nikt przy stawianiu diagnozy kokluszu nie szuka pałeczek
Bordet-Gengeou, ponieważ trudne są do wykrycia.
Metoda leczenia w Poradni Alergologicznej dla dzieci.
Rozpoczynam od usuwania:
Owsików. Podaje pyrantelum przed pierwszym śniadaniem jednorazowo i po
12
dniach powtórnie, w dawkach zależnych od wieku i wagi:
Od 6 miesiąca życia syrop - 1/2 łyżeczki
Od 6 miesiąca życia syrop - 2/3 łyżeczki
Od roku życia syrop - 1 łyżeczka
Od 2-6 roku życia - 1/2 - 2 tabletki
Od 10 roku życia - 2 i 1/2 tabletki
Od 40 kg do 60 kg wagi - 3 tabletki
Powyżej 70 kg - 4 tabletki
Lek podaje się przed śniadaniem, tabletki należy rozetrzeć dokładnie
na puder i wymieszać z małą ilością wody. Leczeniem obejmuję całą
rodzinę. W przeddzień kuracji należy zmienić bieliznę pościelową. Na
czas kuracji zaleca się chodzenie i spanie w dodatkowych obcisłych,
bawełnianych majtkach, które trzeba oddzielnie gotować. Bardzo ważne
jest codzienne podmywanie się i obfite smarowanie wazeliną okolic
odbytu. Taką higienę zalecam w ciągu 5 tygodni.
Czasami stosuję lewatywy z czosnku (6 ząbków czosnku zmiażdżyć i
gotować 5 minut w 1 litrze wody). Lewatywy stosuję się w wypadku,
kiedy nie mogę uzyskać poprawy w stanie duszności po lekach
konwencjonalnych.
Po ustąpieniu rozpoczynam podawanie leków przeciwrobaczycowych.
Glista. Stosuje również pyrantelum, ale podaje ten lek czterokrotnie w
odstępach 12-to dniowych.
Włosogłówka. Leczenie vermoxem:
Od 2 roku życia - 2 x 1 tabletka
Starszym dzieciom - 2 x 2 tabletki
Dorosłym - 2 x 2 tabletki lub 2 x 3 tabletki
Vermox podaje po jedzeniu w ciągu 3 dni, powtarzam je czterokrotnie,
co 12 dni.
Lamblie. Przed kuracją przeciw pierwotniakom podać antybiotyk w ciągu
5 dni. U niemowląt i dzieci do 2 roku życia stosuję furazolidon:
2 x 1 mała łyżeczka do roku życia
3 x 1 mała łyżeczka do 2 lat życia
4 łyżeczki dziennie do 3 roku życia.
przed jedzeniem przez 7 dni co 10 dni, 3 razy powtórzyć.
Starszym dzieciom metronidazol 2 x pół tabletki przed jedzeniem przez
7 dni.
Od 10 lat i dorosłym 2 x 1 tabletka – jeden dzień przerwa
W ciągu 7 dni chlorchinaldin 2 x 1 tabletka lub 3 x 1 tabletka po
jedzeniu 2
dni przerwa.
W ciągu 7 dni metronidazol w dawkach jak wyżej- jeden dzień przerwa.
W ciągu 7 dni chlorchinaldin jak wyżej - 2 dni przerwa.
W ciągu 7 dni metronidazol w dawkach jak wyżej- jeden dzień przerwa.
W ciągu 7 dni chlorchinaldin jak wyżej.
Od ostatniego dnia trzeciej kuracji mertronidazolem, co 25 dni 2 x
metronidazol w ciągu 3 dni w dawkach podawanych jako kuracja
przypominająca w czasie 6, a jeszcze lepiej 12 miesięcy.
W przypadku stwierdzenia u pacjenta ogniska zapalnego odrobaczenie
odkładamy do momentu jego zlikwidowania.
W czasie usuwania lamblii należy pamiętać, że podawanie
metronodazolu daje zaburzenie biocenozy w jelitach, w związku, z czym
następuje wzrost patogennych bacterium coli, które zawsze towarzyszom
pierwotniakom.
Doc. Żeligowska polecała przez 5 dni V-cylinę w dawkach odpowiednio do
wieku przed usuwaniem lamblii.
Przykład. Przy usuwaniu pasożytów jako pierwsze znalazłam lamblie i
zajęłam się ich usuwaniem. Sześciomiesięcznemu dziecku podałam leki
według metody Grota.
Przyjeżdża zatroskana matka: stany duszności minęły, ale zjawiły się
ciężkie anginy ropne co 2 tygodnie. Niech ten przypadek będzie
przestrogą jak ważna jest kolejność podawania leków przy usuwaniu
pasożytów. Prof. Groer uczył na wykładach: czasami usuwanie pasożytów
jest niebezpieczne, czasami lepiej ich nie ruszać. Dr Batke w swej
monografii o lambliozie nigdy nie radziła usuwać pierwotniaków przed
zlikwidowaniem robaków obłych. W 16 % przypadków istnieje
złą tolerancja leków przeciw pierwotniakom, jeśli niedostatecznie były
usunięte robaki obłe.
Przykład z mojej praktyki: dziecko po 2-krotnej kuracji Vermoxem
otrzymuje Furazolidon. Przy każdej dawce oponuje przeciwko
przyjmowaniu lekarstwa.
Zrozumiałam, ze niedostateczna była kuracja przeciw włosogłówce, bo tę
najtrudniej usunąć. Jeszcze raz wróciłam do odpowiedniego leku, po
którym ponownie podany furazolidon okazał się bardzo smacznym lekiem.
W nieodpowiednim czasie podane leki przeciw pasożytom czasami
zaostrzają wykwity skórne, czasami powstają nowe, dotąd nie
występujące, może zjawić się zadyszka, a nawet atak
astmy. Tłumaczę to zjawisko jako objaw Łukaszewicza- Hertzheimera.
Środek docelowy niszczy pasożyty i zwiększa poziom toksyn we krwi.
Trzeba o tym pamiętać, uprzedzić rodziców i warunkowo zalecić
fenasolinę 2 x dziennie w dawce odpowiedniej do wieku.
choroby pasożytnicze: owsiki, glisty, włosogłówki, tasiemce, lamblie
itp.
Bardzo duże doświadczenia w tym zakresie zdobyła przez lata praktyki
dr Irena Wartałowska, lekarz pediatra, alergolog pracująca w poradni
alergologicznej, która zauważyła że objawy astmy u dzieci prawie
zawsze USTĘPUJĄ po podaniu leków przeciwpasożytniczych.
Moje wstępne doświadczenia w tym temacie potwierdzają jej tezy.
Można oczywiście dyskutować nad trudno potwierdzalnymi statystykami na
temat powszechności bezobjawowego nosicielstwa pasożytów, jednak
sprawa na pewno jest powszechna a ilość objawów związanych z utajonymi
pasożytami dość długa.
Główne kierunki objawów to: astma, drogi moczowe (moczenie nocne,
przewlekłe infekcje itp.), probl. skórne, probl. stawowe i
reumatyczne, nawracające infekcje...
Poniżej pełny tekst dr Wartałowskiej...
Metabolity pasożytów
jako główny czynnik patogenny w powstawaniu astmy
( Blokują ciała odpornościowe, torując drogę wirusom i bakteriom,
dają stany spastyczne dróg oddechowych, powodują zwiększoną
przepuszczalność naczyń. Są mocnym alergenem, dającym ekspozycję do
wszelkich następnych uczuleń )
Przez 13 lat prowadziłam Poradnię Alergologiczną dla Dzieci z Woj.
Warszawskiego. W tym czasie przez Poradnię przeszło 1748 ciężko
chorych dzieci.
Przed objęciem tej placówki pracowałam w Rabce- zieci z woj.
warszawskiego uważano za najciężej chore z całej Polski. Przyjeżdżały
w stanie duszności, wyjeżdżały z niewielką lub zupełnie bez poprawy.
Po wprowadzeniu rutynowego odrobaczenia każdego dziecka chorego na
astmę, ustępowały objawy duszności niezależnie od tego, czy dziecko
chorowało od 2 czy od 10 lat. Astma ustępowała u dzieci, ich rodziców
i dziadków. Leczeniem obejmowałam cała rodzinę.
Nie było potrzeby wysyłania dzieci do uzdrowisk, jeżeli wyjeżdżały
to ze
względów społecznych : matka szła do szpitala a w domu nie było
opieki.
Po powrocie z sanatorium każde dziecko było ponownie odrobaczone.
Jak do tego doszłam
Już na początku mojej samodzielnej pracy zauważyłam, że - tam gdzie
znalazłam jaja pasożytów - po podaniu odpowiednich leków dziecko
przestawało chorować, ustępowały stany nawrotowej duszności.
Zaczęłam intensywnie szukać pasożytów, ilość badań koprologicznych
sięgała 20, 40 a nawet 60 razy. Na 1000 dzieci w ten sposób
przebadanych zaledwie u połowy znaleziono pokrycie laboratoryjne.
U wszystkich dzieci nie tylko zmniejszała się albo ustępowała
duszność, ale obserwowałam ustępowanie takich objawów jak : szerokie
źrenice, ślinotok, potliwość, ogryzanie paznokci, zgrzytanie zębami,
mowa przez sen, lęki nocne, krzyki, w nocy (obserwowałam trzy
przypadki) -moje spostrzeżenie : choroba lokomocyjna spowodowana jest
inwazją glisty ludzkiej. Były to objawy charakterystyczne dla
robaczycy. Jady robaków są wagotropowe.
Wszystkie dzieci chore na astmę mają objawy kliniczne zarobaczenia -
objawy podrażnienia układu błędnego. Wszystkim dzieciom chorym na
astmę zaczęłam podawać leki przeciw pasożytom w oparciu o ich
kliniczne objawy.
W miarę upływu czasu zauważyłam, że :
1. dzieci chore na astmę, po podaniu leków przeciwrobaczycowych nie
tylko przestają chorować na nawrotowe nieżyty dróg oddechowych, ale są
odporne na choroby zakaźne. W czasie epidemii w szkole nie chorują na
świnkę, odrę, ospę wietrzną, razem z całą rodziną po kuracji przeciw
owsikom i lambliom, nie chorują na grypę. Chciałoby się odważnie
powiedzieć : pasożyty torują drogę wirusom.
2. robaki obłe, będąc jadami wagotropowymi, dają stany spastyczne
oskrzeli. Po podaniu leków przeciw owsikom, gliście i włosogłówce mija
kaszel o charakterze spastycznym.
O słuszności wyżej podanych spostrzeżeń mówią doświadczenia
wykonywane na zwierzętach : drażnienie za pomocą elektrody gałązki
zstępującej nerwu błędnego daje stan spastyczny oskrzeli, po odjęciu
elektrody mija duszność bez żadnych następstw. Natomiast blokada tejże
gałązki nerwu błędnego, której dokonywał w swoim czasie św.p. prof.
Radliński, powoduje ustępowanie ciężkich ataków astmy (obserwowałam
dwa takie przypadki), ale pozostają objawy zatrucia organizmu:
szarość powłok, sinica warg, potliwość, mocna akcja serca, falowanie
naczyń szyjnych, męczliwość.
Po lekach przeciw pasożytom mijają nie tylko ataki duszności, ale
ustępują objawy ciężkiego zatrucia wyżej wymienione, spowodowane
jadami pasożytów. Mija powiększona wątroba, często występująca na 3 -
4 cm spod łuku żebrowego, chowa się pod łuk żebrowy powiększona
śledziona - 3 razy obserwowałam u niemowląt.
Dr Kowalski (Wiad. Parazytologiczne) stwierdzał degenerację komórek
wątroby przy istniejącej infestacji glistą w przewodzie pokarmowym u
trzody chlewnej. Antygenowo jady glisty zwierzęcej są podobne do
glisty ludzkiej.Zarzuty w stosunku do mnie, że stosuję szkodliwe leki
przeciw pasożytom bez ich potwierdzenia w kale są niesłuszne.
Gdyby nawet leki były toksyczne (tego nie zauważyłam), działają one
krótko, a metabolity pasożytów całymi latami zatruwają organizm.
Obserwowałam kilka razy tzw. 'pogorszenie', po pierwszej kuracji
przeciw owsikom i gliście, w sensie przyspieszenia spodziewanego
terminu ataku duszności, a jeden raz obserwowałam po raz pierwszy
wyzwolenie się ataku astmy tam, gdzie dotąd nie występowała duszność.
Było to u dziecka z ciężką postacią dermatitis atopica. Tłumaczę to
zjawisko jako objaw Łukasiewicza - Hertzheimera na skutek uwalniania
się większej ilości toksyn przy usuwaniu pasożytów. Dobrze o tym
wiedzieć, uprzedzić matkę, dać leki przeciwalergiczne i po ustąpieniu
objawów chorobowych od początku rozpocząć kurację. W wyżej
wymienionym przypadku ponowne zastosowanie rutynowych leków dało
ustąpienie ciężkich zmian na skórze i nie powtórzyły się napady
duszności.
Po odrobaczeniu normalizują się wyniki laboratoryjne: Odczyn
Biemackiego, A, S, O. Mijają wzmożone odczyny po ugryzieniu przez
owady. Mijają wzmożone dczyny po szczepionkach bakteryjnych.
Wybitnie poprawia się pamięć: dzieci z trójkowych uczniów stają się
piątkowymi, dzieci kwalifikujące się do szkoły specjalnej zostają
dobrymi
uczniami.Mijają bóle głowy - nie zawiodłam żadnej matki.
Mija nadciśnienie po usunięciu robaków obłych, mija niedociśnienie po
kuracji przeciw lambliom.
Za etiologią pasożytniczą chorób układu oddechowego przemawia również
doświadczenie dr Sprehna z Lipska. Obserwował on nowonarodzone liski,
oddzielał je od matek, stwarzał im jałowe warunki i co pewien czas
powodował u nich inwazję pasożytami, coraz to innym gatunkiem robaka.
Po inwazji jednym gatunkiem robaka, liski nie zdradzały żadnych
objawów chorobowych : wesołe, ruchliwe, łaknienie bardzo dobre.
Po inwazji drugim gatunkiem robaka, traciły łaknienie, były mniej
ruchliwe.
Po inwazji trzecim gatunkiem pasożyta stawały się osowiałe,
zaczynały
chorować.
Na co?
Na zapalenie oskrzeli, na zapalenie płuc. Załamywała się odporność
obserwowanych lisków z jakimś powinowactwem.
Podsumowując :
głośny kaszel spastyczny mija po lekach przeciw robakom obłym,
zwłaszcza po owsikach i gliście; cicha duszność ustępuje po
zastosowaniu leków przeciw lambliom.
Wydaje się, że cicha duszność związana jest ze zwiększoną
przepuszczalnością naczyń układu oddechowego.
Lamblie, do pewnego czasu nieszkodliwe, albo mało zauważalne w swym
patogennym działaniu, w pewnym momencie - może pod wpływem wtargnięcia
nowych pasożytów, może pod wpływem zaistnienia infekcji bakteryjnej
zewnątrz- lub wewnątrzpochodnej (namnożenie się bakterii w zatokach,
migdałkach, w zębach pod wpływem zmniejszonej odporności organizmu)
-mogą nabrać właściwości antygenowych.
Fenomen łączenia się antygenu z przeciwciałem, w tym wypadku może
nastąpić w ścianie naczyń układu oddechowego, uszkodzonego
kilkakrotnymi infekcjami, przy spółistniejących wadach wrodzonych,
wreszcie przy obciążeniu dziedzicznym atopii. Układ oddechowy może
stać się narządem wstrząsowym jako locus minoris resistentiae.
Za etiologią pasożytniczą zwiększonej przepuszczalności naczyń
przemawia ustępowanie nawrotowych obrzęków Quirecke'go, nawrotowych
ostrych zapaleń krtani po lekach przeciw lambliom. Trzy razy
obserwowałam ustąpienie płynu przesiękowego z jamy brzusznej po
podaniu metronidazolu (po trzech dniach).
Dobre lub złe wyniki leczenia astmy również potwierdzają pasożytniczą
etiologię cierpienia.
Nie ma poprawy, gdy dziecko oddawane jest do żłobka lub przedszkola,
gdzie narażone jest na inwazję owsików.
Obecność owsików i lamblii jest zawsze związana z człowiekiem od
jego
pierwszych miesięcy życia.
Dr Batko w 80 % przypadkach stwierdził jaja owsików w kurzu domowym.
W woj.
Poradni Alergologicznej stwierdziłam, że kichanie jest patogennym
objawem
owsicy.
Któż z nas nie kicha ?
Drugim pasożytem, który stale towarzyszy człowiekowi, są
lamblie. Stacja SAN-EPID na Pradze II w Warszawie u niemowląt w
żłobkach, na swoim terenie, znalazła lamblie w 80 % przypadków.
Wprowadzenie trzeciego, a nawet czwartego gatunku pasożyta (larwa
glisty, jaja włosogłówki) z jarzynami podanymi w surówkach, co zdarza
się najczęściej w żłobkach i przedszkolach stwarza warunki do
powstawania zapaleń dróg oddechowych.
Cykliczność nieżytów dróg oddechowych, potem cykliczności napadów
duszności można tłumaczyć cyklicznością jajeczkowania i cystowania
pasożytów.
----------------------------------------------------!!!!
Lamblie cystują co 26 dni,
co 28 dni jajeczkują owsiki,
glista jajeczkuje co 2,5 miesiąca
( jaki jest cykl jajeczkowania włosogłówki nie znalazłam w
literaturze).
-------------------------------------------------------!!!!
Niewytłumaczalne dotąd przyczyny samoistnego ustępowania astmy i
niezrozumiałe powtórne jej nawroty można tłumaczyć wiekiem przeżycia
robaków (glista żyje 2 lata, włosogłówka 5 lat) o powtórną ich
inwazją.
Nie ma również poprawy, gdy chory na astmę jada w punktach
zbiorowego żywienia, gdzie zagraża mu inwazja larwą glisty ludzkiej
lub jajami włosogłówki z powodu źle umytych jarzyn i owoców (
najbardziej groźna jest truskawka i zielone pędy marchewki).
Nie ma poprawy tam gdzie ojciec lub któreś z dorastającego
rodzeństwa nie przyjmuje leków przeciw owsikom i lambliom, lub tam
gdzie nie przestrzega się rygorystycznie zalecanej przez lekarza
higieny osobistej.
Nie ma ustąpienia objawów duszności u dzieci pracowników służby
zdrowia: lekarzy, pielęgniarek, ponieważ mają oni stały kontakt z
zakażona bielizna pacjenta. Jedna samiczka owsika wychodząc z kiszki
stolcowej rozpada się i uwalnia 20 tys. jaj.
Podam schemat leczenia wypracowany w Wojewódzkiej Poradni
Alergologicznej.
W czasie duszności szczególnie przedłużającej się i nie ustępującej
pod wpływem leków przeciwalergicznych podawano antybiotyk o szerokim
wachlarzu działania przez 10 dni, potem sulfonamidy przez 7 dni. Po
ustąpieniu gorączki i stanu duszności zalecano polivaceinę słabą
podskórnie metodą odczulającą, a w 3-4 dni
po odstawieniu sulfonamidów podawano leki przeciw pasożytom w
ustalonej kolejności, przeciw owsikom i gliście, potem leki przeciw
włosogłówce i wreście metronidazol na zmianę z chlorchinaldiną lub
furazolidem.
Dokładną metodę podam oddzielnie, ale tutaj chcę mocno zaakcentować:
------------!!!
Nie wolno na początku kuracji podawać leków przeciw lambliom, gdyby
nawet w kale pacjenta znaleziono cysty lamblii, a nie wykryto larw
glisty czy włosogłówki.
------------!!!
Zachodzi zła tolerancja na leki przeciw pierwotniakom, lub nawet
ujawnia się ciężka choroba ( w 16 % - pisze o tym dr Batko, a w tym
samym procencie zauważono to zjawisko w Wojewódzkiej Poradni
Alergologicznej).
Obserwuje się niechęć do leków, aż do występowania wymiotów, pojawiają
się wykwity skórne, notowano ropne anginy.
W czasie ciężkich duszności u ludzi dorosłych – działo się to w
rodzinie pacjenta – jeśli duszność nie ustępowała po antybiotyku
i środkach przeciwalergicznych, zalecano głęboki wlewki przez 5 minut
z jednego litra wywaru z czosnku ( 6 ząbków czosnku zmiażdżonych i
gotowanych przez 5 minut w 1 litrze wody codziennie wieczorem przez 40
dni).Znalazłam w literaturze, ze głębokie wlewy z czosnku stosowane
przez 40 dni usuwają nie tylko owsiki, ale i włosogłówkę, która żyje w
jelicie grubym.
Sama obserwowałam ustąpienie duszności już po 15-17 wlewach tam gdzie
sterydy nie pomagały, odstawiono je, bo po lewatywach nie były
potrzebne.
Dopiero w czasie ciszy nie obawiałam się podać kuracji przeciw
pasożytom.
Chciałabym przedstawić ciekawy i pouczający przypadek.
Zgłosił się do poradni z matką 17 letni pacjent w stanie bardzo
ciężkiej
duszności, cały pokryty strupem łuszczycowym, od czubka prawie bez
włosów głowy do palców u nóg. Lśniły oczy i bez strupów była czerwień
warg.
Tragiczny obraz człowieka !
Chorował od pierwszych lat życia. Miałam już doświadczenie w
leczeniu ciężkich przypadków: antybiotyk, leki przeciw owsikom i
gliście, w czasie drugiej kuracji leki przeciw włosogłówce. Po drugiej
kuracji, a w trakcie trzeciej stan bardzo dobry, nie było śladu
duszności, skóra oczyściła się, przepisałam leki przeciw lambliom.
Na czwartą wizytę pacjent nie zgłosił się. Po trzykrotnym wezwaniu
listownym przyjechała matka. Pacjent wśród najlepszego zdrowia dostał
wstrząsu anafilaktycznego, prawdopodobnie przez ponowną inwazje
pasożytów: w ciągu 3 dni leżał w szpitalu na reanimacji i nie chciał
nawet słyszeć o dalszych próbach leczenia. Przekonałam jednak matkę,
zapisałam zaocznie od początku wszystkie leki, dodając szczepionkę
bakteryjną wieloważną do podskórnego stosowania metodą odczulającą.
Po kilku latach w czasie, kiedy już byłam na emeryturze przyjechał
do mnie do domu ze śliczną żoną i pięknym zdrowym dzieciątkiem na
ręku. Przyjechał podziękować za 'piękne życie' Trafił do dobrej,
kochającej się rodziny.
Jaki błąd popełniłam przed kilku laty ?
W czasie pierwszej wizyty nie mogłam podać szczepionki bakteryjnej
podskórnie, bo nie było zdrowego miejsca na skórze, a po drugiej
kuracji w czasie trzeciej wizyty, przeoczyłam, zapomniałam.
Przy tak wielkim stanie uczuleniowym, w jakim znajdował się pacjent,
nie można było pozostawić go bezbronnego na ponowne, a nieuniknione
wtargniecie pasożytów do organizmu. Gdybym w czasie trzeciej wizyty
podała szczepionkę bakteryjną wieloważną od rozcieńczenia 1:1000
uzyskałabym nie tylko odczulenie na białko bakteryjne, ale
pobudziłabym organizm do wytwarzania ciał blokujących wszystkie jady
wnikające z zewnątrz organizmu i które zapobiegłyby wstrząsowi
anafilaktycznemu.
Nawet kuracje podane zaocznie dały pełne ustąpienie objawów
chorobowych bez nawrotów.
Chciałabym jeszcze opisać jeden przypadek, gdzie leki przeciw
pasożytom nie tylko dały pełne zdrowie, ale uratowały pacjenta od
pewnej śmierci. Jedyny przypadek w mojej praktyce uratowania życia
przez zastosowanie leków przeciw pasożytom.
Zgłosiła się matka, która w swoim czasie była moją pacjentka, z
prośbą, abym odwiedziła jej 8 letniego synka.
Od urodzenia chorował, a ostatnio okresy choroby nabrały bardzo
ciężkiego przebiegu: cykliczne coraz bardziej wysokie temperatury,
którym towarzyszyły obrzęki obu ślinianek. Lekarz laryngolog
zastosował wszelki możliwe sposoby leczenia, ale nie mógł przerwać
cyklu powtarzającej się choroby.
Z wielkim niepokojem przyjęłam wezwanie: zastałam chłopca po świeżym
rzucie choroby, po podaniu antybiotyku.
Z objawów chorobowych: rozszerzone źrenice, dłonie wilgotne, wyraźne
falowanie naczyń szyjnych, migdałki duże, rozpulchnione, próchnica
ząbków, rąbek czerwony dziąsła w miejscu styku ze zdrowym zębem. Akcja
serca mocna, tony czyste, wątroba wystawała na 2 cm spod łuku
żebrowego. W karcie choroby (lekarz domowy
dal do wglądu) były zaznaczone cykliczne podskoki temperatury od
stanów podgorączkowych do ostatnio dochodzących do 40 stopni, którym
towarzyszyły obrzęki ślinianek. Rzutów naliczyłam 17, a powtarzały się
regularnie, co 20 dni. Po za cyklicznością choroby w wywiadzie:
zgrzytanie zębami, krzyki nocne.
Istniało na pewno zarobaczenie z objawami toksemii.
W tym czasie rodzice zdobyli lek verni-cyn, proteolityczny
preparat, wyciąg z dyni indyjskiej, w trzy dni usuwający wszystkie
obłe robaki. Preparat ten podałam, a po nim poleciłam leki przeciw
lambliom – nie powtórzyły się więcej incydenty gorączkowe
– chłopiec
był uratowany!
Miał jeszcze dwa razy powtarzające się cykle chorobowe, co kilka
lat, ale
powtórzone leki przeciw pasożytom, (chociaż nie to samo) wyprowadziły
z choroby. Jest zdrowy, prowadzi normalny tryb życia.
U omawiającego pacjenta stwierdziłam rzadko opisywany i niedoceniony
objaw czerwonego rąbka na śluzówce dziąsła w miejscu styku z zębami.
Występuje on w ciężkim toksycznym stanie zarobaczenia, mija po
przeprowadzeniu kuracji przeciw pasożytom.
Konsultowałam się z lekarzem leczącym, laryngologiem, w sprawie
wyżej opisanego pacjenta, znał z literatury podobne przypadki, gdzie
zdjęcie kontrastowe przewodów ślinowych wykazywało rozszerzenie tych
przewodów, a ślinianka wyglądała jak drzewo na jesień, na którym
pozostało zaledwie kilka liści.
Podsumowanie
Praktyka czasami wyprzedza naukę. Sprawa pasożytów, ich szerokiego
patogennego znaczenia musi znaleźć zainteresowanie nie tylko wśród
lekarzy internistów, ale także immunologów.
We wszystkich nawrotowych chorobach przebiegających z klinicznymi
objawami zarobaczenia, do których należy miedzy innymi i astma,
powinno się brać pod uwagę współistniejącą inwazję pasożytami i usuwać
je w oparciu o objawy kliniczne, nie tracić czasu na badania
koprologiczne.
Nikt przy stawianiu diagnozy kokluszu nie szuka pałeczek
Bordet-Gengeou, ponieważ trudne są do wykrycia.
Metoda leczenia w Poradni Alergologicznej dla dzieci.
Rozpoczynam od usuwania:
Owsików. Podaje pyrantelum przed pierwszym śniadaniem jednorazowo i po
12
dniach powtórnie, w dawkach zależnych od wieku i wagi:
Od 6 miesiąca życia syrop - 1/2 łyżeczki
Od 6 miesiąca życia syrop - 2/3 łyżeczki
Od roku życia syrop - 1 łyżeczka
Od 2-6 roku życia - 1/2 - 2 tabletki
Od 10 roku życia - 2 i 1/2 tabletki
Od 40 kg do 60 kg wagi - 3 tabletki
Powyżej 70 kg - 4 tabletki
Lek podaje się przed śniadaniem, tabletki należy rozetrzeć dokładnie
na puder i wymieszać z małą ilością wody. Leczeniem obejmuję całą
rodzinę. W przeddzień kuracji należy zmienić bieliznę pościelową. Na
czas kuracji zaleca się chodzenie i spanie w dodatkowych obcisłych,
bawełnianych majtkach, które trzeba oddzielnie gotować. Bardzo ważne
jest codzienne podmywanie się i obfite smarowanie wazeliną okolic
odbytu. Taką higienę zalecam w ciągu 5 tygodni.
Czasami stosuję lewatywy z czosnku (6 ząbków czosnku zmiażdżyć i
gotować 5 minut w 1 litrze wody). Lewatywy stosuję się w wypadku,
kiedy nie mogę uzyskać poprawy w stanie duszności po lekach
konwencjonalnych.
Po ustąpieniu rozpoczynam podawanie leków przeciwrobaczycowych.
Glista. Stosuje również pyrantelum, ale podaje ten lek czterokrotnie w
odstępach 12-to dniowych.
Włosogłówka. Leczenie vermoxem:
Od 2 roku życia - 2 x 1 tabletka
Starszym dzieciom - 2 x 2 tabletki
Dorosłym - 2 x 2 tabletki lub 2 x 3 tabletki
Vermox podaje po jedzeniu w ciągu 3 dni, powtarzam je czterokrotnie,
co 12 dni.
Lamblie. Przed kuracją przeciw pierwotniakom podać antybiotyk w ciągu
5 dni. U niemowląt i dzieci do 2 roku życia stosuję furazolidon:
2 x 1 mała łyżeczka do roku życia
3 x 1 mała łyżeczka do 2 lat życia
4 łyżeczki dziennie do 3 roku życia.
przed jedzeniem przez 7 dni co 10 dni, 3 razy powtórzyć.
Starszym dzieciom metronidazol 2 x pół tabletki przed jedzeniem przez
7 dni.
Od 10 lat i dorosłym 2 x 1 tabletka – jeden dzień przerwa
W ciągu 7 dni chlorchinaldin 2 x 1 tabletka lub 3 x 1 tabletka po
jedzeniu 2
dni przerwa.
W ciągu 7 dni metronidazol w dawkach jak wyżej- jeden dzień przerwa.
W ciągu 7 dni chlorchinaldin jak wyżej - 2 dni przerwa.
W ciągu 7 dni metronidazol w dawkach jak wyżej- jeden dzień przerwa.
W ciągu 7 dni chlorchinaldin jak wyżej.
Od ostatniego dnia trzeciej kuracji mertronidazolem, co 25 dni 2 x
metronidazol w ciągu 3 dni w dawkach podawanych jako kuracja
przypominająca w czasie 6, a jeszcze lepiej 12 miesięcy.
W przypadku stwierdzenia u pacjenta ogniska zapalnego odrobaczenie
odkładamy do momentu jego zlikwidowania.
W czasie usuwania lamblii należy pamiętać, że podawanie
metronodazolu daje zaburzenie biocenozy w jelitach, w związku, z czym
następuje wzrost patogennych bacterium coli, które zawsze towarzyszom
pierwotniakom.
Doc. Żeligowska polecała przez 5 dni V-cylinę w dawkach odpowiednio do
wieku przed usuwaniem lamblii.
Przykład. Przy usuwaniu pasożytów jako pierwsze znalazłam lamblie i
zajęłam się ich usuwaniem. Sześciomiesięcznemu dziecku podałam leki
według metody Grota.
Przyjeżdża zatroskana matka: stany duszności minęły, ale zjawiły się
ciężkie anginy ropne co 2 tygodnie. Niech ten przypadek będzie
przestrogą jak ważna jest kolejność podawania leków przy usuwaniu
pasożytów. Prof. Groer uczył na wykładach: czasami usuwanie pasożytów
jest niebezpieczne, czasami lepiej ich nie ruszać. Dr Batke w swej
monografii o lambliozie nigdy nie radziła usuwać pierwotniaków przed
zlikwidowaniem robaków obłych. W 16 % przypadków istnieje
złą tolerancja leków przeciw pierwotniakom, jeśli niedostatecznie były
usunięte robaki obłe.
Przykład z mojej praktyki: dziecko po 2-krotnej kuracji Vermoxem
otrzymuje Furazolidon. Przy każdej dawce oponuje przeciwko
przyjmowaniu lekarstwa.
Zrozumiałam, ze niedostateczna była kuracja przeciw włosogłówce, bo tę
najtrudniej usunąć. Jeszcze raz wróciłam do odpowiedniego leku, po
którym ponownie podany furazolidon okazał się bardzo smacznym lekiem.
W nieodpowiednim czasie podane leki przeciw pasożytom czasami
zaostrzają wykwity skórne, czasami powstają nowe, dotąd nie
występujące, może zjawić się zadyszka, a nawet atak
astmy. Tłumaczę to zjawisko jako objaw Łukaszewicza- Hertzheimera.
Środek docelowy niszczy pasożyty i zwiększa poziom toksyn we krwi.
Trzeba o tym pamiętać, uprzedzić rodziców i warunkowo zalecić
fenasolinę 2 x dziennie w dawce odpowiedniej do wieku.
Homeopatia
Dziś parę słów na temat homeopatii. Jest to metoda leczenia, która
wiekowo również jest starsza niż medycyna akademicka, choć nie aż tak
bardzo jak Tradycyjna Medycyna Chińska. Homeopatia liczy sobie bowiem
ok. 200 lat.
W odróżnieniu od innych metod leczenia została ona jednak stworzona
przez jednego człowieka - dr. Samuela Hannemana.
Wydawać by się mogło, że leczenie lekami, których stężenia są rzędu
1 cząsteczki na ocean nie ma kompletnie sensu...
Czy jednak na pewno?
Odpowiedź na pytanie - jak działa homeopatia jest już, przynajmniej
w ogólnej idei znana. Aby dać odpowiedź na to pytanie odwołam się
tradycyjnie do podręczników dla studentów medycyny, jak również
podręcznika z fizyki dla szkoły średniej.
Ogólnie wiadomo, że im bardziej rozcieńczony lek homeopatyczny tym
głębsze jest jego działanie. Oznaczać by to musiało, że w miarę
zmniejszania się stężenia substancji rozpuszczonej wzrasta stężenie
czynnika leczącego...
I tak jest w istocie. Czynnikiem leczącym bowiem jest woda, a
substancja rozpuszczona potrzebna jest jedynie do nadania jej
określonej formy ciekłokrystalicznej. Im mniej jest cząsteczek
rozpuszczonych, tym więcej może istnieć klastrów wody o określonej
strukturze ciekłokrystalicznej, czyli posiadającej określone
częstotliwości rezonansowe w zakresie energii rotacyjnych i/lub
oscylacyjnych tych klastrów.
Skąd wiadomo, że woda w temperaturze pokojowej ma strukturę klastrów
(czyli mini-grudek lodu) i jakie duże są te klastry?
1. W SZKOLE ŚREDNIEJ uczyłem się, że woda ma największą gęstość w
temperaturze 4 st.C, a nie w temperaturze zera. W temperaturze powyżej
4 stopni zależność między gęstością a temperaturą ta jest natomiast
bardziej parabolą niż linią prostą, jak to ma miejsce dla większości
substancji. Jest to dowód na to, że w wodzie w temperaturze powyżej
zera muszą istnieć struktury podobne do lodu, które prowadzą do
zwiększania się objętości wody w miarę jej ochładzania. jest to
również dowód na to, że struktury te rosną w miarę obniżania się
temperatury.
2. W elementarnym podręczniku dla studentów medycyny pt. Biochemia
Harpera można znaleźć informację, że w temperaturze pokojowej średnia
liczba wiązań wodorowych w wodzie wynosi 3.5 (podczas gdy w lodzie
wynosi ona 4). Oznacza to, że tylko 1/8 (12.5%) wiązań wodorowych
tworzących strukturę lodu uległa rozpadowi po ogrzaniu do temperatury
pokojowej. Reszta ciągle tworzy mini-grudki lodu.
3. Stosując nieco uproszczony model struktury krystalicznej lodu
wyliczyłem - jaki duży musiałby być klaster lodu, by średnia liczba
wiązań wodorowych wynosiła 3.5. Rozmiar, który mi wyszedł to 500 +-
200 cząsteczek.
4. Dr Wolfgang Ludwig - stosując obliczania oparte na termodynamice
wyliczył, że średni rozmiar klastra powinien wynosić ok. 400
cząsteczek.
Skąd wiadomo, jaką strukturę krystaliczną mają klastry lodu?
Do tego potrzebna jest informacja, którą można znaleźć w większości
podręczników z fizyki czy chemii, mówiąca, że kąt między wodorami w
cząsteczce wody ma ok. 105 stopni. Co z tego wynika?
To mianowicie, że taki kąt nijak nie pasuje do jakiejś jedenj
regularnej struktury krystalicznej. A skoro tak jest, to muszą istnieć
najróżniejsze formy krystaliczne - każda inna - tak jak każdy płatek
śniegu jest odmienny od pozostałych.
Mini-domieszki różnych substancji będą więc działać jako czynniki
wyzwalające pojawianie się określonej konformacji przestrzennej wody.
No dobrze. Ale skąd wiadomo, że klastry te są na tyle trwałe, że nie
ulegają samoistnemu przechodzeniu z jednych form w inne?
1. W książce "Woda i homeopatia" dr Wolfganga Ludwiga prezentowana
jest informacja, że siła wiązań wodorowych łączących cząsteczki wody
wewnątrz klastra może ulec wzmocnieniu wskutek synchronizacji drgań
energii rotacyjnych ok.20-krotnie, zgodnie z zależnością
k=pierwiastek(N), gdzie k to wzmocnienie, a N - rozmiar klastra.
Klastry zyskują wtedy na tyle dużą stabilność, że przy braku
dostarczania energii z zewnątrz nie zmieniają swojego kształtu. Można
je rozerwać poprzez wstrząsanie, naświetlanie promieniowanie UV,
rentgenowskim czy laserowym.
W każdym podręczniku homeopatii pisze się wyraźnie, że do
wyprodukowania leku homeopatycznego NIEZBĘDNE jest silne wstrząsanie
próbki pomiędzy każdym kolejnym 10-cio lub 100-krotnym rozcieńczeniem
...
2. Każdy, kto zetknął się z problemem mieszania spirytusu z wodą
wie, że bezpośrednio po wymieszaniu zapach roztworu to ciągle zapach
spirytusu a nie wódki. Trzeba dopiero spirytus porządnie powstrząsać
lub pozostawić na drugi dzień, aby się "przegryzł", dopiero wtedy
traci zapach spirytusu a zyskuje zapach wódki. To najprostszy
namacalny dowód na to, że klastry mogą być na tyle stabilne, by
utrzymywać się się jeszcze przez wiele godzin w stanie sprzed
wymieszania. Dopiero dostarczenie energii z zewnątrz umożliwia zmianę
konformacji przestrzennej klastrów.
Inne ciekawe wyjasnienie dla mechanizmów działania homeopatii, nieco
odmienne od opisanych powyżej, podaje prof. Emilio del Giudice, który
zastosował Kwantową Teorię Pola do analizy struktury wody. Jego
wyliczenia wskazują, ż rozmiar domeny koherentnej w wodzie wynosi ok.
10mln czasteczek. W domenach koherentnych istnieją elektrony swobodne,
wspólne dla całej domeny, krążące bezoporowo po domenie. Wyliczone
częstotliwości tych rotacji leżą w zbliżonym zakresie częstotliwości,
co częstotliwości charakterystyczne zmierzone przez dr W. Ludwiga dla
niektórych leków.
Jako ciekawostkę podam, że Kwantowa Teoria Pola, jako chyba jedyna,
wyjaśnia w sposób precyzyjny mechanizm powstawania błyskawic.
wiekowo również jest starsza niż medycyna akademicka, choć nie aż tak
bardzo jak Tradycyjna Medycyna Chińska. Homeopatia liczy sobie bowiem
ok. 200 lat.
W odróżnieniu od innych metod leczenia została ona jednak stworzona
przez jednego człowieka - dr. Samuela Hannemana.
Wydawać by się mogło, że leczenie lekami, których stężenia są rzędu
1 cząsteczki na ocean nie ma kompletnie sensu...
Czy jednak na pewno?
Odpowiedź na pytanie - jak działa homeopatia jest już, przynajmniej
w ogólnej idei znana. Aby dać odpowiedź na to pytanie odwołam się
tradycyjnie do podręczników dla studentów medycyny, jak również
podręcznika z fizyki dla szkoły średniej.
Ogólnie wiadomo, że im bardziej rozcieńczony lek homeopatyczny tym
głębsze jest jego działanie. Oznaczać by to musiało, że w miarę
zmniejszania się stężenia substancji rozpuszczonej wzrasta stężenie
czynnika leczącego...
I tak jest w istocie. Czynnikiem leczącym bowiem jest woda, a
substancja rozpuszczona potrzebna jest jedynie do nadania jej
określonej formy ciekłokrystalicznej. Im mniej jest cząsteczek
rozpuszczonych, tym więcej może istnieć klastrów wody o określonej
strukturze ciekłokrystalicznej, czyli posiadającej określone
częstotliwości rezonansowe w zakresie energii rotacyjnych i/lub
oscylacyjnych tych klastrów.
Skąd wiadomo, że woda w temperaturze pokojowej ma strukturę klastrów
(czyli mini-grudek lodu) i jakie duże są te klastry?
1. W SZKOLE ŚREDNIEJ uczyłem się, że woda ma największą gęstość w
temperaturze 4 st.C, a nie w temperaturze zera. W temperaturze powyżej
4 stopni zależność między gęstością a temperaturą ta jest natomiast
bardziej parabolą niż linią prostą, jak to ma miejsce dla większości
substancji. Jest to dowód na to, że w wodzie w temperaturze powyżej
zera muszą istnieć struktury podobne do lodu, które prowadzą do
zwiększania się objętości wody w miarę jej ochładzania. jest to
również dowód na to, że struktury te rosną w miarę obniżania się
temperatury.
2. W elementarnym podręczniku dla studentów medycyny pt. Biochemia
Harpera można znaleźć informację, że w temperaturze pokojowej średnia
liczba wiązań wodorowych w wodzie wynosi 3.5 (podczas gdy w lodzie
wynosi ona 4). Oznacza to, że tylko 1/8 (12.5%) wiązań wodorowych
tworzących strukturę lodu uległa rozpadowi po ogrzaniu do temperatury
pokojowej. Reszta ciągle tworzy mini-grudki lodu.
3. Stosując nieco uproszczony model struktury krystalicznej lodu
wyliczyłem - jaki duży musiałby być klaster lodu, by średnia liczba
wiązań wodorowych wynosiła 3.5. Rozmiar, który mi wyszedł to 500 +-
200 cząsteczek.
4. Dr Wolfgang Ludwig - stosując obliczania oparte na termodynamice
wyliczył, że średni rozmiar klastra powinien wynosić ok. 400
cząsteczek.
Skąd wiadomo, jaką strukturę krystaliczną mają klastry lodu?
Do tego potrzebna jest informacja, którą można znaleźć w większości
podręczników z fizyki czy chemii, mówiąca, że kąt między wodorami w
cząsteczce wody ma ok. 105 stopni. Co z tego wynika?
To mianowicie, że taki kąt nijak nie pasuje do jakiejś jedenj
regularnej struktury krystalicznej. A skoro tak jest, to muszą istnieć
najróżniejsze formy krystaliczne - każda inna - tak jak każdy płatek
śniegu jest odmienny od pozostałych.
Mini-domieszki różnych substancji będą więc działać jako czynniki
wyzwalające pojawianie się określonej konformacji przestrzennej wody.
No dobrze. Ale skąd wiadomo, że klastry te są na tyle trwałe, że nie
ulegają samoistnemu przechodzeniu z jednych form w inne?
1. W książce "Woda i homeopatia" dr Wolfganga Ludwiga prezentowana
jest informacja, że siła wiązań wodorowych łączących cząsteczki wody
wewnątrz klastra może ulec wzmocnieniu wskutek synchronizacji drgań
energii rotacyjnych ok.20-krotnie, zgodnie z zależnością
k=pierwiastek(N), gdzie k to wzmocnienie, a N - rozmiar klastra.
Klastry zyskują wtedy na tyle dużą stabilność, że przy braku
dostarczania energii z zewnątrz nie zmieniają swojego kształtu. Można
je rozerwać poprzez wstrząsanie, naświetlanie promieniowanie UV,
rentgenowskim czy laserowym.
W każdym podręczniku homeopatii pisze się wyraźnie, że do
wyprodukowania leku homeopatycznego NIEZBĘDNE jest silne wstrząsanie
próbki pomiędzy każdym kolejnym 10-cio lub 100-krotnym rozcieńczeniem
...
2. Każdy, kto zetknął się z problemem mieszania spirytusu z wodą
wie, że bezpośrednio po wymieszaniu zapach roztworu to ciągle zapach
spirytusu a nie wódki. Trzeba dopiero spirytus porządnie powstrząsać
lub pozostawić na drugi dzień, aby się "przegryzł", dopiero wtedy
traci zapach spirytusu a zyskuje zapach wódki. To najprostszy
namacalny dowód na to, że klastry mogą być na tyle stabilne, by
utrzymywać się się jeszcze przez wiele godzin w stanie sprzed
wymieszania. Dopiero dostarczenie energii z zewnątrz umożliwia zmianę
konformacji przestrzennej klastrów.
Inne ciekawe wyjasnienie dla mechanizmów działania homeopatii, nieco
odmienne od opisanych powyżej, podaje prof. Emilio del Giudice, który
zastosował Kwantową Teorię Pola do analizy struktury wody. Jego
wyliczenia wskazują, ż rozmiar domeny koherentnej w wodzie wynosi ok.
10mln czasteczek. W domenach koherentnych istnieją elektrony swobodne,
wspólne dla całej domeny, krążące bezoporowo po domenie. Wyliczone
częstotliwości tych rotacji leżą w zbliżonym zakresie częstotliwości,
co częstotliwości charakterystyczne zmierzone przez dr W. Ludwiga dla
niektórych leków.
Jako ciekawostkę podam, że Kwantowa Teoria Pola, jako chyba jedyna,
wyjaśnia w sposób precyzyjny mechanizm powstawania błyskawic.
Dysbioza jelitowa
Przyjmuje się, że 80% naszego kontaktu ze światem zewnętrznym ma
miejsce w jelicie. Jest to narząd zdecydowanie niedoceniany przez
współczesną medycynę z dwóch powodów:
a) w medycynie akademickiej prawie nie ma tematu dysbiozy jelitowej,
czyli nierównowagi proporcji dziesiątek gatunków mikroorganizmów
żyjących w tym narządzie;
b) w medycynie akademickiej prawie nie dostrzega się, że jest to
najważniejszy narząd układu odpornościowego człowieka. Najważniejszy,
gdyż stanowi pierwszą linię obrony przed patogenami docierającymi
drogą pokarmową.
W jelicie bytują dziesiątki mikroorganizmów. Niektóre z nich są
przyjazne, wręcz niezbędne. Inne są szkodliwe, gdyż powodują reakcje
fermentacyjne, gnilne. Jeszcze inne - grzyby - przerastają śluzówkę
jelita prowadząc do jej nieszczelności. Niestrawione cząstki białkowe
mogą wtedy swobodnie przenikać do krążenia, gdzie indukują reakcje
alergiczne. Poważne dysbiozy z reguły prowadzą do zaburzeń wchłaniania
cynku, selenu i manganu. Zetknąłem się z badaniami sugerującymi, że we
współczesnym świecie pełnym konserwantów, które w różny sposób
zaburzają biozę jelitową, praktycznie nie ma ludzi z w pełni
prawidłową florą jelitową. Z dysbiozą związany jest silnie temat
witamin z grupy B. Wiadomym jest, że witaminy te w znacznej mierze
produkowane są przez dobrą florę jelitową, z pokarmem jedynie
uzupełniamy tę produkcję. Łatwo sobie wyobrazić, jak może funkcjonować
organizm, jeśli w skutek dysbiozy ma on chroniczne niedobory witamin z
tej grupy oraz chroniczne niedobory wspomnianych mikroelementów.
Dodam, że środowiska medyczne nie dysponują możliwością rutynowego
oznaczania poziomu tych mikroelementów i witamin w organizmie
(wyjątki: żelazo, jod; miedź - jedynie w diagnostyce ch. Wilsona) Dosć
kosztowną i chyba niezbyt precyzyjną możliwością jest analiza
pierwiastkowa włosa.
Punkt drugi to kwestia jelita jako narządu układu odpornościowego.
Wiadomym jest, że malutkie kępki Peyera znajdujące się w ścianie
jelita produkują immunoglobiny chroniące śluzówkę jelita przed
patogenami. Zupełnie jednak nie dostrzega się dwóch kwestii. Łączna
masa tych malutkich kępek układu odpornościowego jest bardzo duża -
podobno nawet większa od masy śledziony. Produkują one immunoglobiny
IgA, które z krwią docierają do wszystkich innych błon śluzowych
chroniąc je. Jeśli ich produkcja w jelicie jest zaburzona w skutek
zaniku kosmyków jelitowych, natychmiast odbija się to na drogach
oddechowych, moczowo-płciowych itp. Organizm często łapie infekcje.
Przyczyna tych infekcji może leżeć w jelicie.
Niestety ośrodki akademickie nie podejmują prawie żadnych badań w tym
zakresie. (Choć wydaje się, że jakby coś się w tym temacie zaczyna
ruszać.) Niewiele też uczy się o tym studentów. A w każdym bądź razie
nie podkreśla się znaczenia tych procesów dla utrzymania prawidłowego
stanu zdrowia.
miejsce w jelicie. Jest to narząd zdecydowanie niedoceniany przez
współczesną medycynę z dwóch powodów:
a) w medycynie akademickiej prawie nie ma tematu dysbiozy jelitowej,
czyli nierównowagi proporcji dziesiątek gatunków mikroorganizmów
żyjących w tym narządzie;
b) w medycynie akademickiej prawie nie dostrzega się, że jest to
najważniejszy narząd układu odpornościowego człowieka. Najważniejszy,
gdyż stanowi pierwszą linię obrony przed patogenami docierającymi
drogą pokarmową.
W jelicie bytują dziesiątki mikroorganizmów. Niektóre z nich są
przyjazne, wręcz niezbędne. Inne są szkodliwe, gdyż powodują reakcje
fermentacyjne, gnilne. Jeszcze inne - grzyby - przerastają śluzówkę
jelita prowadząc do jej nieszczelności. Niestrawione cząstki białkowe
mogą wtedy swobodnie przenikać do krążenia, gdzie indukują reakcje
alergiczne. Poważne dysbiozy z reguły prowadzą do zaburzeń wchłaniania
cynku, selenu i manganu. Zetknąłem się z badaniami sugerującymi, że we
współczesnym świecie pełnym konserwantów, które w różny sposób
zaburzają biozę jelitową, praktycznie nie ma ludzi z w pełni
prawidłową florą jelitową. Z dysbiozą związany jest silnie temat
witamin z grupy B. Wiadomym jest, że witaminy te w znacznej mierze
produkowane są przez dobrą florę jelitową, z pokarmem jedynie
uzupełniamy tę produkcję. Łatwo sobie wyobrazić, jak może funkcjonować
organizm, jeśli w skutek dysbiozy ma on chroniczne niedobory witamin z
tej grupy oraz chroniczne niedobory wspomnianych mikroelementów.
Dodam, że środowiska medyczne nie dysponują możliwością rutynowego
oznaczania poziomu tych mikroelementów i witamin w organizmie
(wyjątki: żelazo, jod; miedź - jedynie w diagnostyce ch. Wilsona) Dosć
kosztowną i chyba niezbyt precyzyjną możliwością jest analiza
pierwiastkowa włosa.
Punkt drugi to kwestia jelita jako narządu układu odpornościowego.
Wiadomym jest, że malutkie kępki Peyera znajdujące się w ścianie
jelita produkują immunoglobiny chroniące śluzówkę jelita przed
patogenami. Zupełnie jednak nie dostrzega się dwóch kwestii. Łączna
masa tych malutkich kępek układu odpornościowego jest bardzo duża -
podobno nawet większa od masy śledziony. Produkują one immunoglobiny
IgA, które z krwią docierają do wszystkich innych błon śluzowych
chroniąc je. Jeśli ich produkcja w jelicie jest zaburzona w skutek
zaniku kosmyków jelitowych, natychmiast odbija się to na drogach
oddechowych, moczowo-płciowych itp. Organizm często łapie infekcje.
Przyczyna tych infekcji może leżeć w jelicie.
Niestety ośrodki akademickie nie podejmują prawie żadnych badań w tym
zakresie. (Choć wydaje się, że jakby coś się w tym temacie zaczyna
ruszać.) Niewiele też uczy się o tym studentów. A w każdym bądź razie
nie podkreśla się znaczenia tych procesów dla utrzymania prawidłowego
stanu zdrowia.
Równowaga oksydo-redukcyjna
Równowaga oksydo-redukcyjna organizmu to prawie zupełnie
niezauważany przez medycynę akademicką aspekt stanu zdrowia organizmu.
Tymczasem jest ona równie istotna jak choćby równowaga
kwasowo-zasadowa czy też równowaga wegetatywna.
Można na nią patrzeć przez 2 pryzmaty:
- całkowite przesunięcie potencjału redoks płynów ciała;
- antyoksydanty i usuwanie wolnych rodników;
1. Potencjał redoks:
Potencjał redoks określa stopień wysycenia tkanek i płynów aktywnymi
chemicznie elektronami zawartymi w różnych cząsteczkach chemicznych
tych tkanek i płynów. Duża ilość tych elektronów oznacza, że potencjał
redoks tkanki jest bardziej ujemny. Mała ilość - że potencjał jest
bardziej dodatni.
Życie to nieustający ciąg różnych reakcji chemicznych, bardzo wiele
z nich to reakcje o charakterze utleniania i redukcji. Stan utlenienia
to stan obniżonej koncentracji aktywnych elektronów, a stan redukcji -
zwiększonej ich ilości.
Zważywszy na wszechobecność tlenu - naturalną samoistną tendencją
organizmu będzie tendencja do utleniania się, czyli wyciągania przez
cząsteczki tlenu tych aktywnych elektronów. A te są potrzebne do
sprawnego zachodzenia różnych reakcji chemicznych. Utrzymywanie
organizmu w stanie odpowiednio zredukowanym
czyli przeciwdziałanie procesom utleniania to jeden z ważniejszych
aspektów równowagi organizmu, Część produkowanej energii idzie właśnie
na ten cel.
2. Usuwanie wolnych rodników
Na podstawie informacji z podręczników dla studentów łatwo można
sobie wyliczyć, że codziennie w organizmie człowieka powstaje ok. pół
litra stężonej wody utlenionej. Wynika to z tego, że tlen w atmosferze
jest dwuatomowy (O2) a w cząsteczce wody mamy 1 atom tlenu.
Przyłączanie wodoru do tlenu następuje więc w ten sposób, że najpierw
przyłączają się 2 wodory do O2 i powstaje H2O2 - woda utleniona.
Następnie enzym katalaza usuwa szybciutko tę silnie żrącą substancję
zamieniając ją na H2O i O2. Zanim jednak to uczyni, nieduża część wody
utlenionej może narobić nieco bałaganu - m.in. powstają tzw. wolne
rodniki tlenowe (np. O2-, OH), posiadające bardzo aktywny niesparowany
elektron, które wymagają innych enzymów do ich usuwania i mogą zrobić
jeszcze więcej bałaganu niż woda utleniona.
Usuwanie wolnych rodników jest więc jednym z priorytetów metabolizmu
wewnątrzkomórkowego. Potrzebne są do tego: witaminy E, C, A,
mikroelementy: cynk, żelazo, selen, mangan i miedź. Większość z nich
jest dość często niedoborowa. Bardzo przydają się też różne naturalne
substancje o charakterze przeciwutleniającym czyli antywolnorodnikowym
zawarte w różnych produktach roślinnych.
Chorobami, których główna natura leży w zaburzeniu
wewnątrzkomórkowej równowagi redoks, są np. choroba Alzheimera lub
Parkinsona.
Pionierem badań w zakresie równowagi redoks orgnizmu był prof.
Vincent. Jednak trudno jest szukać jego nazwiska w podręcznikach
akademickich...
niezauważany przez medycynę akademicką aspekt stanu zdrowia organizmu.
Tymczasem jest ona równie istotna jak choćby równowaga
kwasowo-zasadowa czy też równowaga wegetatywna.
Można na nią patrzeć przez 2 pryzmaty:
- całkowite przesunięcie potencjału redoks płynów ciała;
- antyoksydanty i usuwanie wolnych rodników;
1. Potencjał redoks:
Potencjał redoks określa stopień wysycenia tkanek i płynów aktywnymi
chemicznie elektronami zawartymi w różnych cząsteczkach chemicznych
tych tkanek i płynów. Duża ilość tych elektronów oznacza, że potencjał
redoks tkanki jest bardziej ujemny. Mała ilość - że potencjał jest
bardziej dodatni.
Życie to nieustający ciąg różnych reakcji chemicznych, bardzo wiele
z nich to reakcje o charakterze utleniania i redukcji. Stan utlenienia
to stan obniżonej koncentracji aktywnych elektronów, a stan redukcji -
zwiększonej ich ilości.
Zważywszy na wszechobecność tlenu - naturalną samoistną tendencją
organizmu będzie tendencja do utleniania się, czyli wyciągania przez
cząsteczki tlenu tych aktywnych elektronów. A te są potrzebne do
sprawnego zachodzenia różnych reakcji chemicznych. Utrzymywanie
organizmu w stanie odpowiednio zredukowanym
czyli przeciwdziałanie procesom utleniania to jeden z ważniejszych
aspektów równowagi organizmu, Część produkowanej energii idzie właśnie
na ten cel.
2. Usuwanie wolnych rodników
Na podstawie informacji z podręczników dla studentów łatwo można
sobie wyliczyć, że codziennie w organizmie człowieka powstaje ok. pół
litra stężonej wody utlenionej. Wynika to z tego, że tlen w atmosferze
jest dwuatomowy (O2) a w cząsteczce wody mamy 1 atom tlenu.
Przyłączanie wodoru do tlenu następuje więc w ten sposób, że najpierw
przyłączają się 2 wodory do O2 i powstaje H2O2 - woda utleniona.
Następnie enzym katalaza usuwa szybciutko tę silnie żrącą substancję
zamieniając ją na H2O i O2. Zanim jednak to uczyni, nieduża część wody
utlenionej może narobić nieco bałaganu - m.in. powstają tzw. wolne
rodniki tlenowe (np. O2-, OH), posiadające bardzo aktywny niesparowany
elektron, które wymagają innych enzymów do ich usuwania i mogą zrobić
jeszcze więcej bałaganu niż woda utleniona.
Usuwanie wolnych rodników jest więc jednym z priorytetów metabolizmu
wewnątrzkomórkowego. Potrzebne są do tego: witaminy E, C, A,
mikroelementy: cynk, żelazo, selen, mangan i miedź. Większość z nich
jest dość często niedoborowa. Bardzo przydają się też różne naturalne
substancje o charakterze przeciwutleniającym czyli antywolnorodnikowym
zawarte w różnych produktach roślinnych.
Chorobami, których główna natura leży w zaburzeniu
wewnątrzkomórkowej równowagi redoks, są np. choroba Alzheimera lub
Parkinsona.
Pionierem badań w zakresie równowagi redoks orgnizmu był prof.
Vincent. Jednak trudno jest szukać jego nazwiska w podręcznikach
akademickich...
Strach przed pełnym ziarnem
Autorem artykułu jest Li Li
Pieczywo, kasza, makarony, wszelkiego typu płatki zbożowe. To produkty, które powinny stanowić podstawę naszego codziennego jadłospisu. Niestety, w ostatnim czasie zauważalne jest ograniczenie ich. Wynika to z diet, które są niezwykle popularne wśród ludzi odchudzających się. To właśnie te diety wykluczają z menu tę grupę produktów. Tymczasem jest to niepotrzebna obawa przed węglowodanami.
Ważne jest, aby jak najczęściej wybierać różnorodne produkty pełnoziarniste. Wszystko należy odpowiednio połączyć z ich ilościami. Produkty zbożowe bowiem posiadają wiele niezbędnych składników, których nasz organizm się domaga. Są one źródłem węglowodanów złożonych, które zapewniają organizmowi ludzkiemu energię. Maja także duży udział w dostarczaniu białka roślinnego. Ponadto są źródłem składników mineralnych, takich jak: żelazo, magnez, cynk, miedz czy potas, a także witamin z grupy B.
Produkty pełnoziarniste w porównaniu do produktów zbożowych wyprodukowanych z białej maki, zawierają znacznie więcej miko- oraz makroelementów. Produkty na bazie mąki pełnoziarnistej zawierają bardzo dużo błonnika pokarmowego. System trawienny nie potrafi rozkładać błonnika, w związku z tym wędruje on przez jelita w niezmienionej postaci, gdyż po prostu – nie jest trawiony. Przechodząc przez nasz przewód pokarmowy pobudza prace jelit. Dzięki temu przyspieszone zostaje trawienie, a także maleje ryzyko zaparć. Niestety pomimo tak wielu zalet błonnika wciąż jadamy go za mało. Tymczasem zwiększenie jego ilości nie jest trudną sztuką. Wystarczy jeść więcej pieczywa razowego, kasz, makaronu z maki pełnoziarnistej, a także brązowego ryżu. Także dla smakoszy płatków śniadaniowych znajda się te z pełnego ziarna. Także restauracje w swojej ofercie mają również opcje dla dbających o linię i tam również znajdziemy coś dla siebie.
Zatem włączmy do naszego codziennego menu produkty pełnoziarniste, a będziemy tryskać energią, a smukła figura będzie naszym atutem.
--- Odwiedź restauracje Kraków i sprawdz ich ofertę produktów pełnoziarnistych!
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl
Naturalne metody na zwiększenie odporności w okresie jesiennym.
Autorem artykułu jest Tobiasz Duda
O wzmocnienie odporności organizmu powinien zadbać każdy przed okresem jesiennym, aby ustrzec się od niepotrzebnych przeziębień i grypy. Naturalne metody pomogą Ci wzmocnić układ immunologiczny. Jesień to okres kiedy jesteśmy przede wszystkim narażeni na załapanie wirusów, które prowadzą do przeziębienia i grypy. To czas kiedy pogoda płata nam różne figle. Najwięcej infekcji jest w czasie gdy pogoda diametralnie zmienia się z okresu letniego na jesienny. Temperatura spada, zaczynają się chłodne wieczory, a dni bez deszczu stają się rzadkością. Nasza odporność jest wtedy wystawiona na poważną próbę. Nie każdy organizm jest tak samo odporny, dlatego warto popracować nad układem odpornościowym.
Co robić, żeby przetrwać ten czas i uniknąć niepotrzenych zachorowań? Lepiej wzmocnić organizm wcześniej, niż wydawać ciężkie pieniądze na antybiotyki, leki, które są mało przyjazne dla organizmu. Każdy wie, że na wzmocnienie organizmu bardzo dobry jest czosnek, cebula, sok malinowy, pietruszka, witamina C, cynk. Podczas pierwszy objawów przeziębienia należy jeść duże ilości surowego czosnku. To bardzo dobry dodatek do kanapek, potraw, jednak należy go jeść na surowo, bo wtedy nie traci on swoich wartości. Czosnek ma czasem lepszą skuteczność niż antybiotyk, a wszystko to dzięki zawartości allicyny.
Pietruszka jest dobrym dodatkiem do zup, a warto ją jeść ponieważ zawiera duże ilości witaminy C. Cebula ma bardzo podobne właściwości jak czosnek. Oba produkty mają działanie bakteriobójcze, a tym samym wzmacniają odporność. Do takich ważnych składników, ktore wzmacniają odporność bez wątpienia należy cynk. Ten składnik zwiększa zawartość białych krwinek, szczególnie limfocytów oraz przeciwciał komórkowych.
Żeby mieć większą pewność, że odporność organizmu pójdzie w górę, należy oczyścić jelita w których znajduje się około 80% komórek odpornościowych. Możesz być pewny, że wzbogacenie diety o wyżek wymienione produkty i składniki przyczyni się do zwiększenia odporności i uchroni od częstych zachorowań.
---
Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl
Subskrybuj:
Posty (Atom)